การฝึกสมาธิซึ่งมีอยู่๔๐ วิธีนั้น การกำหนดลมหายใจ ดูเหมือนจะเป็นวิธีทีู่กแนะนำมากที่สุด แต่ผมรู้สึกว่าผมไม่ค่อยจะนัดสักเท่าใดนักกับวิธีนี้ คือมักจะจับลมไม่ค่อยได้
บังเอิญผมได้ไปพบ เทปบทสวดที่เป็นของพระจีน(เพราะที่ปกเทปมีแต่ตัวหนังสือ ภ.จีน) เทปทั้งม้วนมีแต่สวดคำว่า  AMITABHA ช้าๆ และเสียงกระดิ่งเคาะ ที่มีจังหวะสมำ่เสมอ (้าไม่ทราบเป็นอย่างไร ลองนึกึง การสวดกงเต็ก ในงานศพชาวจีนดู) ผมเลยลองทำสมาธิโดย จับเสียงกระดิ่งดู รู้สึกว่ามีสติอยู่กับสิ่งนั้นได้ดีกว่าจับลมหายใจ แต่ยังไม่ชำนาญเพราะเพิ่งทดลองได้ ไม่เท่าไรนัก ผมจึงต้องการขอคำแนะนำพี่ๆเพื่อนๆว่า ผมควรจะฝึกวิธีนี้ดีไหมครับ

พระจีนท่านทำสมาธิโดยเคาะกระโหลกมะพร้าว ด้วยนะครับ ถ้าสมาธิชักจะคุมไม่ได้ ท่านก็เคาะกระโหลกมะพร้าวเร็วขึ้นๆ คุณ Du ลองทำแล้วหรือยังครับ

ส่ิ่งที่พระจีนท่านฝึกนั้น ก็เป็นสมาธิได้ครับ สังเกตุถ้าจิตหลุดจากสมาธิหรือเผลอไป ก็จะเคาะเร็วขึ้น หรือช้าลงได้ ไม่สม่ำเสมอ ครับ

อุบายวิธีต่างๆ ที่ทำให้เกิดสมาธินั้น
เดิมทีก็มีอยู่มากมายก่อนที่พระพุทธองค์จะทรงประกาศศาสนาค่ะ
ถ้าเราฝึกแบบไหนแล้วผลเป็นจิตนิ่งได้ ก็เป็นสิ่งที่ดีสำหรับเราค่ะ
เพราะแต่ละคนนัันจริตต่างกันจริงๆ แต่เราต้องรู้ชัดนะคะว่าเรา
กำลังทำอะไรอยู่ และต้องการผลอย่างไร

ในจุดนี้เราต้องการสมาธิ เพื่อให้เราได้รู้จักกับจิตที่สงบนิ่ง ไม่ผิดอะไรค่ะ

สมถกรรมฐานนั้น มีหลาย "วิธี" นับไม่ถ้วนครับ.  แต่มี "หลักการ" เพียงอันเดียว.   คือการที่เอาสติจดจ่ออยู่กับอารมณ์อันเดียวโดยต่อเนื่อง.    เช่นเอา สติ จดจ่อ รู้ลมหายใจเข้าออก.  รู้การเคลื่อนไหวร่างกาย.  รู้คำบริกรรม.  รู้รูปกสิณ.  รู้เสียงกระดิ่ง.    ทั้งหมดนี้มีผลอันเดียวกัน คือทำให้จิตไปจดจ่อกับอารมณ์อันเดียว.  ผลก็คือความสงบสุขของจิต.  ที่ไม่ต้องร่อนเร่ตามอารมณ์ไปเรื่อยๆ เหมือนเด็กจรจัด.    และถ้าจะพลิกการฟังเสียงกระดิ่งให้เป็นวิปัสสนาก็ทำได้ครับ.  แต่ก่อนอื่นต้องแยกให้ออกเสียก่อน.  ว่าเสียงกระดิ่งเป็นอารมณ์ที่ถูกรู้ (เป็นรูป).  จิตคือผู้รู้อารมณ์ (เป็นนาม).  จากนั้นก็ฟังเสียงกระดิ่งไป จะได้ยินเสียงที่มีระดับไม่คงที่.  เริ่มจากเสียงที่ถูกเคาะ จนถึงเสียงครางกระหึ่มที่ต่อเนื่องมา จนแผ่วหายไป.  เสียงทั้งหมดนั้นไม่คงที่ (อนิจจัง).  เกิดขึ้นมาแล้วก็ดับไป (ทุกขัง).  เสียงไม่ใช่เรา (อนัตตา).    หากฟังเสียงกระดิ่งแล้ว จิตเกิดความยินดี ยินร้ายกับเสียงนั้นขึ้นมา.  เช่นชอบใจ หรือรำคาญใจ.  ก็ให้รู้เท่าทัน จนกระทั่งจิตเป็นกลาง.  แล้วรู้เสียงด้วยจิตที่เป็นกลางต่อไป.  เสียงจะแสดงไตรลักษณ์ให้จิตรู้อย่างชัดแจ้ง.