ถ้าสมมุติว่าเรือนแก้วไม่ตาย แล้วเกาทัณฑ์จะต้องทำอย่างไร จะต้องเลือกใครระหว่างเรือนแก้วกับแพตรี แล้วถ้าหากตัดสินใจเลือกใครคนใดคนหนึ่งแล้วก็จะต้องมีคนเสียใจ หรือเกาทัณฑ์เองก็อาจจะต้องเสียใจถ้าต้องเสียใครไป แล้วชีวิตที่จะต้องเป็นอยู่ของคนที่ไม่ได้ถูกเลือกอีกคนหนึ่งจะต้องเป็นเช่นไร เขาจะต้องไปพบกับคู่ใหม่ ที่ไม่ได้มีความสัมพันธ์กันในอดีต แต่เป็นความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน หรือไม่ก็เลือกที่จะมีชีวิต อยู่คนเดียวแล้วมุ่งหน้าหาทางก้าวสู่ทางพ้นทุกข์ตลอดไป
รบกวนพี่ดังตฤณ ช่วยเมตตาอธิบายด้วยนะคะ

ตอนเรือนแก้วตายนั้นเป็นตอนหนึ่งที่ผมน้ำตาแตกเลย มีคติธรรมสอนอะไรกับผมเยอะมาก เรือนแก้วยอมทิ้งความพยาบาทที่มีต่อคุณพ่อมานานเนื่องจากเข้าไปยุ่งเกี่ยงกับกรรมที่กระทำต่อกันระหว่างบิดาและมารดา (อันนี้สอนให้ผมได้คิดอะไรหลายอย่าง)...แม้แต่ตอนสุดท้ายถึงเรือนแก้วรู้ว่าตนเองนั้นจะต้องถูกฆ่าอย่างแน่นอน เธอก็ยังอโหสิให้กับนายไซมือสังหาร (หายากมากในชีวิตประจำวันนะครับ)...ส่วนอีกตอนก็เป็นตอนที่เรือนแก้วกลับมาหาเกาทัณฑ์ผู้หัวใจแสนโลเลนะครับ อันนี้ก็ได้ให้ข้อคิดผมอีกหลายอย่างเช่นกัน การที่เรือนแก้วเสียชีวิตไปนั้นอาจเป็นสิ่งที่ดีแล้วถ้ามองในหลายแง่ ทั้งนี้เป็นเพราะว่าคนเราส่วนมากอยู่บนความประมาท การที่เสียชีวิตในภายหน้าก็ไม่ได้รับรองว่าเรือนแก้วจะสามารถไปยังภูมิที่เป็นอยู่ตอนที่คุยกับเกาทัณฑ์...การเสียชีวิตของเรือนแก้วอาจจะเป็นการที่ถูกกำหนดไว้แต่แรกแล้วเนื่องจากเกาทัณฑ์นั้นได้ถูกลิขิตให้มาครองคู่กับแพตร๊ไว้แล้วครับ.

ก็อยากรู้เหมือนกันค่ะว่าถ้าเรือนแก้วไม่ตาย พระเอกจะเลือกใคร  อ่านแล้วเหมือนรักเรือนแก้วมากกว่าเลย แม้ปากจะพูดดีก็ตาม

ทำไมต้องเลือกอะ ผู้ชายมีเมียแยะ เยอะไป๊อิอิ

ตอนเขียนพี่ไม่ได้คิดเผื่อไว้หรอกครับ
ต้องการเพียงสื่อ (คือตัวละคร) ที่จะชี้ให้เห็นว่า...
๑) การใจอ่อนให้กับกามกิเลสมีผลเป็นความเดือดเนื้อร้อนใจของทุกฝ่ายอย่างไร
ถ้าผ่านด่านของความใจอ่อนด้วยการมีศีลมีสัตย์ ก็จะปลอดภัย ไม่เดือดเนื้อร้อนใจในภายหลัง
๒) มนุษย์เราถูกหลอกให้หลงติด หลงร้องไห้คร่ำครวญกับสิ่งที่วันหนึ่งต้องทิ้งไป
ไม่ว่าจะได้อะไรมาแค่ไหนก็เสียไปแค่นั้น
หลงทำบาปทำกรรมติดตัวไปภพหน้ากันก็เพียงเพราะยังติด ยังไม่รู้ด้วยกันทั้งสิ้น
๓) ในเมื่อยังต้องติดอยู่กับความรักประจำโลก
ก็ควรเป็นความรักที่เกื้อกูลกันและกันด้วยธรรมะ อยู่ร่วมกันด้วยกระแสบุญกุศล
หากผูกพันกับใครด้วยกระแสบุญมากกว่ากระแสบาป ก็มักได้เป็นตัวจริงของเขาหรือเธอในที่สุด

มีคนถามมากเหมือนกันว่าเกาทัณฑ์จะเลือกใคร
ผมเคยบอกว่าคงเลือกไม่ถูกหรอก
เชื่อแต่ว่าน้ำหนักบุญที่ทำร่วมกันจะเป็นตัวตัดสินเอง
ชีวิตคนเราหลายครั้งไม่ได้เป็นไปตามการเลือกของตัวเอง
แต่เป็นตามการกำหนดของกรรมที่แต่ละคนทำมา และกำลังให้ผลครับ

เรียนถามคุณดังตฤณต่อได้มั้ยคะ? :-)

จาก
************
เชื่อแต่ว่าน้ำหนักบุญที่ทำร่วมกันจะเป็นตัวตัดสินเอง
ชีวิตคนเราหลายครั้งไม่ได้เป็นไปตามการเลือกของตัวเอง
แต่เป็นตามการกำหนดของกรรมที่แต่ละคนทำมา และกำลังให้ผลครับ
*************

อยากเรียนถามในกรอบของกระทู้นี้ว่า
ถ้ากรรมที่กำลังให้ผลเป็นไปตามที่เราต้องการแล้ว
แต่มีกรรมอื่นเหมือนจะมาขวาง เราจะต้องทำอย่างไร
เพื่อในที่สุดแล้ว ผลจะออกมาอย่างที่เราคาดน่ะค่ะ
และเราจะมั่นใจได้อย่างไรว่าทำแล้วได้ผลนั้นๆแน่นอนน่ะค่ะ

ขอบพระคุณล่วงหน้าค่ะ :-)

ชอบที่คุณดังตฤณเคยว่าไว้ค่ะ กิเลสน่ะของจริงยิ่งกว่ารักแท้
ตอนเรือนแก้วยังมีชีวิต ไม่ว่าจะเหนี่ยวรั้งอย่างไร เกาฑัณก็ยังพยายามวิ่งกลับไปหาแพตรี
แต่พอเรือนแก้วตาย ได้เห็นนางฟ้าแสนสวย คราวนี้เลยลืมแพตรีสนิท เพียรหาทางจะไปพบนางฟ้าให้ได้
อย่างนี้จะให้ว่าอย่างไรคะ ถ้าไม่ใช่กิเลส
ในชีวิตจริงที่เห็นๆ กิเลสเขามีข้ออ้างเยอะค่ะ ตามไม่ทันสักที
คงมีแต่ความเพียรในการภาวนาล่ะค่ะ ที่พอจะทำให้เลิกวิ่งตามต้องการของกิเลสได้

อ่านตอนนี้  คนป่าซึ้งกับ "ความพลัดพราก" จัง

> ถ้ากรรมที่กำลังให้ผลเป็นไปตามที่เราต้องการแล้ว
> แต่มีกรรมอื่นเหมือนจะมาขวาง เราจะต้องทำอย่างไร

ลองทำอย่างนี้นะครับ
๑) ฝึกทำกรรมที่พระพุทธเจ้าเรียกว่า "ไม่ดำไม่ขาว" เอาไว้
เพราะกรรมไม่ดำไม่ขาวนั้นมีอำนาจเหนือกรรมดำและกรรมขาว
โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีแง่ดีที่ทำให้เราพ้นจากกรรมดำได้ง่าย และส่งเสริมให้เราเสวยกรรมขาวง่ายขึ้น
กรรมไม่ดำไม่ขาวคือการสร้างปัญญาเห็นทุกสิ่งตามจริงว่าเป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา
อย่างเช่นกรณีของคุณ อนิจจังยังไม่ปรากฏ แต่อนัตตาปรากฏชัดแล้ว
นั่นคือเราไม่สามารถควบคุมบัญชาทุกสิ่งให้เป็นดังใจ
เพราะบุคคลและเหตุการณ์ทั้งหลายทั้งปวงในชีวิตนั้น มาด้วยเหตุและปัจจัย
เหตุและปัจจัยเป็นอย่างไร ผลลัพธ์ก็ปรากฏขึ้นตามนั้นอย่างไม่มีการลำเอียง
เหตุปัจจัยบางอย่างเรารู้ได้ว่าทำไว้ในปัจจุบัน แต่เหตุปัจจัยบางอย่างก็ยากจะรู้ว่าทำไว้เมื่อไหร่ในอดีต
แต่ก็พออนุมานว่าปัจจุบันเราทำอะไรกับคู่บุญและคู่เวร อดีตก็คงเคยทำมาอย่างนั้นนั่นเอง
หรือถ้าไม่ใช่เป็นตัวบุคคล แต่เป็นสถานการณ์บีบคั้น ก็แปลว่าเราอาจจะแกล้งใครเขาไว้อย่างนี้
เราจะเริ่มเห็นอานุภาพของกรรมไม่ดำไม่ขาว เมื่อจิตสามารถปล่อยวางทุกข์ทางใจได้
ขอยกตัวอย่างที่เคยเห็นจริงๆ (ไม่เกี่ยวกับกระทู้นะครับ แต่คงเป็นตัวอย่างให้เห็น)
ผู้หญิงคนหนึ่งเคยฟูมฟายและว่าร้ายสามีที่ไปมีเมียน้อย สามียิ่งออกห่างและไม่กลับบ้าน
ต่อมาพอเริ่มรู้จักธรรมะ รู้จักปล่อยวาง มีท่าทีนิ่มนวลกับสามี รัศมีธรรมะเริ่มฉาย
ก็มีอำนาจดลให้สามีกลับใจ เริ่มจากเกรงใจก่อน แล้วค่อยๆรู้สึกเป็นสุขที่จะอยู่บ้าน
กระทั่งในที่สุดถึงกับสำนึกผิด และเลิกขาดกับเมียน้อย กลับมาอยู่กับเธอ
ทั้งที่เธอไม่ได้อีนังขังขอบอีกต่อไปแล้วว่าสามีจะเหลียวแลหรือไม่

๒) มีมโนกรรมในทางกุศล คือคิดดี แผ่เมตตา ให้กับเจ้าเวรนายกรรมที่เห็นตัวในปัจจุบัน
อดีตเราเคยทำอย่างไรไม่ทราบ ทราบแต่ว่าปัจจุบันจะทำดีกับเขา
ยิ่งถ้ารู้สึกต้องฝืนใจยิ่งดีใหญ่ เพราะถ้าสอบผ่าน ก็แปลว่าชาตินี้เป็นโอกาสล้างเวรกับเขาเสีย
และจะเป็นการเพิ่มบารมีในทางที่จะทำให้ชีวิตเราเป็นสุขยิ่งๆขึ้นไป

สรุปให้ง่าย คือทำกรรมขาวให้มาก ถ้าฝึกทำกรรมไม่ดำไม่ขาวประกอบไปด้วยจะยิ่งเห็นผลชัด
และกลายเป็นนิสัยปัจจัยให้เป็นสุขในระยะยาวไม่สิ้นสุดครับ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งกรรมไม่ดำไม่ขาวนั้น ทำให้เราเป็นสุขเสมอ
เพราะเห็นตามจริงว่าไม่มีใครได้ทุกสิ่งที่ต้องการ แม้ทำดีที่สุดแล้วก็ตาม
โลกเขามาป้อนความจริงให้เกิดปัญญา ไม่ใช่มาเอาใจเราด้วยความลำเอียงใดๆ

สาธุค่ะ คุณดังตฤณ

กราบอนุโมทนาบุญคุณ ดังตฤณ ....แต่ไม่ง่ายเลยนะเพราะเป็นกิเลสอย่าละเอียดที่ต้องใช้ปัญญาเป็นเครื่องตัด...ค่อยๆเป็นค่อยไปตามขั้นตอน ในที่สุดก็ถึงที่สุดแห่งธรรม.....ในลำดับขั้นตอน จะรู้ถึงความละเอียดของจิต และขั้นตอนต่างๆของการยกละดับจิต จงเรียนรู้จิตตนให้มากและในที่สุดจะชนะจิตตน..ขอให้ทุกคนเจริญในธรรม...

ขอบคุณพี่ตุลย์และผู้ตั้งกระทู้มากค่ะ
อนุโมทนาค่ะ

สาธุครับพี่ตุลย์ ไม่เคยผิดหวังกับการอรรถาธิบายธรรมะของพี่เลย

สาธุ สาธุ สาธุ

ได้อ่านครั้งแรกรู้สึกประทับใจมากและให้สามีอ่านด้วย และเห็นว่าจะเป็นประโยชน์ต่อคนอีกมาก กำลังพยามยามบอกต่ออยู่ค่ะแต่บางคนไม่มี  internet ใช้ก็พิมพ์ไว้เพื่อเผยแพร่ คงไม่มีปัญหานะคะ
กรรมไม่ดำไม่ขาวเป็นสื่งปกติได้สำหรับคนอื่นทั่วไปแต่กับตัวเราเองและคนใกล้ชิดทำยาก จะลองอย่างไรดี

ยังไงก็ฝืนกรรมไม่ได้หรอก ก็ถูกกำหนดมาแล้วว่าต้องตายตอนนั้น
อีกอย่างตอนนั้นเรือนแก้ว(ตอนเป็นนางฟ้า)ก็พูดเองว่าถึงแม้จะไม่ได้ตายและถ้าครองคู่กับเกาทัณฑ์ ก็จะต้องมีแต่ปัญหาตามมารบกวนชีวิตคู่ กลายเป็นคู่เวรคู่กรรมไป แต่หากครองคู่กับแพตรีก็จะกลายเป็นคู่ที่เสริมบารมีในทางธรรมต่อๆกันไปยิ่งขึ้น มันเป็นสิ่งที่ถูกกำหนดมาโดยเงื่อนไขจากกรรมที่สุดจะบรรยายให้แต่ละคนต้องมาเจอกัน (ขนาดแพตรีอยู่บนสวรรค์อยู่ดีๆก็ต้องถูกกระชากลงมาเกิดภายหลังเกาทัณฑ์มาเกิดแล้วเฉยเลย ทั้งที่อายุขัยอยู่บนสวรรค์ยังไม่หมดเลย แถมต้องมาพรัดพรากพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก) คิดดูละกันกรรมแรงขนาดไหนแม้แต่อยู่บนสวรรค์ก็ยังโดนลากลงมา แสดงให้เห็นว่าไม่มีทางที่จะฝืนได้เลย ถูกกำหนดมาแล้วต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้แน่นอน

คุณ npyuki

> กรรมไม่ดำไม่ขาวเป็นสื่งปกติได้สำหรับคนอื่นทั่วไป
> แต่กับตัวเราเองและคนใกล้ชิดทำยาก จะลองอย่างไรดี

ลองดูกระทู้ แด่เธอผู้มาใหม่ นะครับ น่าจะง่ายพอสำหรับคนเริ่มต้น

กราบขอบคุณ คุณดังตฤณค่ะ :-)

.....นั่นคือเราไม่สามารถควบคุมบัญชาทุกสิ่งให้เป็นดังใจ

ตรงนี้เห็นด้วยครับ
----
.....เพราะบุคคลและเหตุการณ์ทั้งหลายทั้งปวงในชีวิตนั้น มาด้วยเหตุและปัจจัย
เหตุและปัจจัยเป็นอย่างไร ผลลัพธ์ก็ปรากฏขึ้นตามนั้นอย่างไม่มีการลำเอียง
เหตุปัจจัยบางอย่างเรารู้ได้ว่าทำไว้ในปัจจุบัน แต่เหตุปัจจัยบางอย่างก็ยากจะรู้ว่าทำไว้เมื่อไหร่ในอดีต

ตรงนี้ขอเพิ่มเติมนิดหนึ่งตามความเข้าใจของเรา  ว่า บางทีกรรมในปัจจุบันอาจจะเปลี่ยนแปลงกรรมเก่าในอดีตได้บ้างเหมือนกัน คือมันเข้าไปผสมผสานกันน่ะ  เลยเกิดผลลัพท์ออกมาอีกอย่าง

เหตุปัจจัยบางอย่างเรารู้ได้ว่าทำไว้ในปัจจุบัน ......

เพิ่งอ่านเข้าใจ ว่าได้กล่าวไว้แล้วครับ  ไม่มีข้อสงสัย