“แน่พระทัยหรือพะย่ะค่ะฝ่าบาท”
“เรื่องอะไร…”
ว่าที่กษัตริย์หนุ่มทวนถาม อำมาตย์ชราลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงทูลถวาย
“การมอบอำนาจให้พระอนุชาเวลานี้ ข้าพระองค์เห็นว่าไม่สมควรนัก ”
“อำนาจอยู่กับใครก็น่ากลัวทั้งนั้น ท่านเกรงว่าน้องเราจะใช้ไปในทางที่ผิดหรือ”
เจ้าชายถามอย่างเข้าใจในความหมาย เหตุการณ์ภายในมหานครราชคฤห์ ราชวงศ์แห่งการทำปิตุฆาตและการแก่งแย่งราชบัลลังก์กลายเป็น เรื่องอาถรรพ์และเล่าลือกันไปทั่วทุกสารทิศ มีหรือคนในราชสำนักเองจะไม่ประหวั่นพรั่นพรึง

“พะย่ะค่ะ ขอให้เสด็จกลับมาโดยเร็ว ข้าพระองค์เป็นห่วงนัก”
“เราไปไม่นาน ท่านพูดอย่างกับกลัวเราจะไม่ได้กลับ”
สุรเสียงที่ตรัสเจืออาการยั่วเย้า แต่กลับทำให้อำมาตย์ชรามีทีท่ากังวลใจยิ่งขึ้นกว่าเดิม ครู่หนึ่งองครักษ์เข้ามาขัดจังหวะ ทูลขออนุญาตนำองค์อนุชาเข้าเฝ้า เทวินทร์วรมันต์รับสั่งให้เชิญเข้ามาพร้อมหันไปกระซิบกับอำมาตย์
“เจ้าตัวมาพอดี…”

“ถวายบังคมเสด็จพี่พะย่ะค่ะ หม่อมฉันคงมิได้มารบกวน”
รัชทายาทองค์รองทรุดกายลงถวายความเคารพอย่างนอบน้อม เทวินทร์วรมันต์ลุกไปต้อนรับ อย่างไม่ต้องให้มากพิธี

“พี่กำลังปรึกษาราชการกับท่านอำมาตย์ เจ้ามาก็ดี จะได้มาช่วยกันหารือ”
“หม่อมฉันก็มาด้วยเหตุนี้เองพระเจ้าข้า เรื่องกระแสรับสั่งแต่งตั้งให้หม่อมฉัน รับมอบอำนาจแทนพระองค์ เกรงว่าจะไม่สมควรนัก”

ฟังคำตรัสที่ออกจะพ้องกับที่อำมาตย์เอ่ยเมื่อครู่ สร้างความแปลกพระทัยให้มิใช่น้อย เจ้าชายจึงรับสั่ง
“ด้วยเหตุอันใดลองว่ามา”
“หม่อมฉันอ่อนด้อยประสบการณ์ เกรงจะบริหารบ้านเมืองไม่ดีนัก เหตุใดไม่ทรงมอบหมายให้หม่อมฉันไปร่วมงานสังคายนาแทน ส่วนฝ่าบาทควรจะทรงว่าราชการอยู่ที่นี่พะย่ะค่ะ การที่องค์รัชทายาทจะเสด็จไปรอนแรมอยู่กลางป่าในเวลาใกล้พิธีสถาปนา ย่อมมีอันตรายมากกว่า คราประทับอยู่ในราชวังมากนัก หม่อมฉันไปแทนน่าจะปลอดภัยกว่า”

กษัตริย์ผู้พี่และผู้น้องปรึกษาหารือกันอย่างถ้อยทีถ้อยอาศัย สร้างความประหลาดใจ แก่อำมาตย์ชราเป็นยิ่งนัก
“อย่าเลย นี่เป็นความตั้งใจของพี่ ไม่ได้มีใครมาบังคับ”
“เช่นนั้นก็แต่งตั้งพระอนุชาองค์อื่นว่าราชการแทนเถิดพะย่ะค่ะ หม่อมฉันใคร่ขอติดตามไปกับขบวนด้วย”

สิ้นคำตรัส อำมาตย์และกษัตริย์ผู้พี่จึงพอเข้าใจ
“เรื่องนี้ไม่ได้ ออกไปกันหมด ราชคฤห์จะได้กลายเป็นนครร้าง”
“อยู่แต่ในวังไม่น่าพิศมัย ได้ติดตามเสด็จพี่ไปผจญภัยน่าเพลิดเพลินกว่า ให้หม่อมฉันติดตามไปดูแลฝ่าบาทด้วยคนเถิดพะย่ะค่ะ”
“เจ้าก็เห็นเป็นเรื่องสนุกไป พี่ไปร่วมขบวนสังคายนา มิใช่ไปล่าสัตว์หรือออกรบ ยกผู้คนออกไปมากมายจะกลายเป็นเรื่องเอิกเกริก”
“แต่ฝ่าบาท…”