 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
| บทที่ ๖
| หน้าที่ ๒ |
|
| มิทันจะต่อความใด ศรีรามซึ่งอยู่ในบริเวณใกล้ๆรับรู้ว่า
มีคนอยู่ริมลำธารจึงส่งเสียงร้องเรียกและประคองภาวิณีเข้ามาหา เมื่อเข้ามาใกล้จนต้องรัศมีของแสงตะเกียง เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นสหายของตนในสภาพไม่สมประดีทั้งคู่ ศรีรามเข้าไปดูอาการขององค์เทวินทร์ จันทราวตีเข้าไปรับภาวิณีมาประคองไว้ และพยาบาลเพื่อนหญิงจนฟื้นคืนสติ ภาวิณีขยับปากจะเรียก พระธิดา ก็ถูกปรามไว้ หันไปดูบุรุษสองนายที่ปราศรัยกันด้วยน้ำเสียงปรกติแต่ชัดถ้อย พระโอรสเป็นอย่างไรบ้างพระเจ้าข้า ภาวิณีจับต้นชนปลายได้ในทันที หันมองเจ้าหญิงมีสีหน้าครุ่นคิดจึงไม่เอ่ยคำใดต่อ คนเจ็บที่เพิ่งถูกพยาบาลเมื่อครู่เพียงยิ้มรื่นเหมือนเพิ่งถูกมดกัด เราเดินไม่ดูตาม้าตาเรือจนได้เรื่อง ดีที่น้องหญิงคนนี้ช่วยไว้ รอร้องเรียกให้เจ้ามารักษาพยาบาลเราคงตายเสียก่อน กระผมชื่อศรีราม ติดตามขบวนเข้าร่วมพิธีสังคายนาพระไตรปิฎก มาจากนครราชคฤห์ขอรับ เดินพลัดเข้ามาในป่าพบกับน้องหญิงเกือบถูกงูจงอางกัดจึงได้ช่วยไว้ หากล่วงเกินอันใดต้องขออภัยด้วยขอรับ ภาวิณีฟังคำแล้วค่อยสบายใจขึ้น จันทราวตีเห็นกิริยาเพื่อนหญิงแล้วแม้ไม่มีคำอธิบายอันใดก็พอคาดเดาเรื่องราวทั้งหมดได้ พินิจดูคนเจ็บที่ได้พยาบาลเมื่อครู่ เพิ่งได้มีโอกาสพินิจเค้าหน้าใต้แสงตะเกียงจึงได้เห็นลักษณะของสุขุมาลชาติ ทั้งหน้าตาท่าทีและแม้อาภรณ์ที่สวมใส่ก็แตกต่างจากคนธรรมดาทั่วไป ในเมื่อบุรุษหนึ่งแนะนำว่าตนเป็นผู้ติดตามพระโอรสที่เสด็จมาจากนครราชคฤห์ แล้วอีกบุรษหนึ่งเล่า ท่านคือเจ้าชายแห่งแคว้นมคธ นามว่าองค์เทวินทร์วรมันต์ เช่นนั้นหรือ? มิทันได้เอ่ยถามที่มาก็ตีขลุมเอาว่า หญิงตรงหน้าคือสาวชาวบ้านที่รับสั่งเรียกใช้ง่ายดายตามรายทาง จันทราวตีหลบตายิ้มให้เพื่อนหญิงอย่างซ่อนเล่ห์และรับคำ ขอบพระทัยเพคะ ข้าพระองค์ทั้งสองต้องขอรบกวนแล้ว เหตุการณ์คลี่คลายเอาเมื่ออรุโณทัยของวันใหม่เริ่มมาเยือน ประกายแดดเรืองรอง
ค่อยโผล่พ้นจากขุนเขาขึ้นมาอย่างอ้อยอิ่ง คล้ายจะรีรอให้วันใหม่ผ่านไปช้าลง
แต่ความเที่ยงตรงของเวลามิอาจเปลี่ยนแปลงได้ ใจคนต่างหากที่จะเร่งรัดหรือผ่อนผัน
|
|
| < หน้าก่อนหน้า |
หน้าถัดไป
> |
